Opstandingsgeloof

Opstandingsgeloof, daar ga ik over schrijven vandaag. Ik zal uitleggen waarom. Al ruim een half uur zit ik achter een leeg scherm te wachten op letters die zich aaneenrijgen tot zinnen, op zinnen die samen een mooi verhaal vertellen. Maar er komen geen letters, geen zinnen, er komt zelfs geen idee voor een verhaal. Opeens herinner ik me een opdracht tijdens een schrijfcursus. ‘Een echte schrijver,’ zei de docente, ‘kan over alles schrijven.’ Nu schaar ik mezelf niet onder de categorie echte schrijvers, maar vooruit vandaag neem ik de uitdaging aan. Ik loop naar de boekenkast, pak de middelste van de drie Van Dale’s eruit, doe mijn ogen dicht, sla het boek op een willekeurige bladzijde open en wijs, nog steeds met gesloten ogen, een woord aan. Nee heh, heb ik weer. Mijn vinger rust bij het woord opstandingsgeloof. Maar een echte schrijver… Oke, wat zijn mijn associaties bij dit woord? Ik denk aan IS en aan in opstand komen, maar die associatie klopt niet. Ik kijk nog eens goed, er staat geen opstand maar opstanding. Een akelig religieuze kriebel kruipt door mijn lijf. Het woord opstandingsgeloof doet me denken aan het boek Knielen op een bed violen van Jan Siebelink. De mannelijke hoofdpersoon wordt door een groep enge mannen diep in een of ander geloof gezogen. Hij mag nergens meer van genieten, moet een uiterst sober leven leiden en zich vooral streng aan hun regels houden. Zijn leven op aarde en dat van zijn gezin wordt een hel. Ik hoop voor hem dat het in de hemel beter was. Opstandingsgeloof, lees ik in de Van Dale, is het geloof in het opstaan uit de dood. Geloof ik in een leven na de dood? Ik geloof in ieder geval niet in een hemel met zingende cherubijntjes en harpspelende godinnen. Dat zou een deceptie zijn, zeg. Heb je je hele leven vroom geleefd en je van alles ontzegd, kan je daar de hele dag naar engelengezang zitten luisteren. Maar wat dan? Eindigt mijn leven bij de laatste ademtocht? Over en uit? Dat denk ik niet. Ik geloof namelijk in het doorgeven van positieve energie, van liefde, ik geloof in het raken van mensen in hun hart, ik geloof in het samen dingen tot stand brengen. Als ik dat na mijn dood kan achterlaten, ben ik tevreden. Brengt het me in de hemel? Geen idee, ik zie wel. Maar mocht het zo zijn dat ik na mijn dood terug op aarde mag keren, dan weet ik wel hoe. Als een echte schrijver.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *