Een hoofd vol kraaien

‘Mijn herinneringen zijn als kraaien,’ zei de schrijfster Helga Ruebsamen ooit tijdens een interview. ‘Ze strijken neer in zwermen, waar en wanneer zij willen. Soms komen ze allemaal tegelijk en maken er een bende van. Soms is er geen enkele kraai, alleen doodse stilte.’
Toen we gisteren het café van Filmhuis Den Haag binnenstapten, wist ik onmiddellijk dat ik er ooit eerder was geweest. Ik wist zelfs nog aan welk tafeltje ik toen zat. Ook wist ik zeker dat ik er nooit een film had gezien.
‘Maar hoe zijn we hier dan beland?’ vroeg mijn man zich af. Een stroom onbevredigende theorieën volgde. Opeens fladderde er licht iets mijn hoofd. Het duurde nog geen halve seconde maar een van de kraaien in mijn hoofd had zijn werk gedaan.
‘Hebben we hier misschien toch een film gezien??’ fluisterde ik. Ook in het hoofd van mijn man steeg blijkbaar een kraai op. Hij herinnerde zich plotseling onze fietsen die geparkeerd stonden naast het filmhuis. ‘Dan waren we hier op een middag,’ redeneerde ik. Opnieuw gefladder in het hoofd. De kraaien legden weliswaar geen beelden bloot, maar wel een soort gevoel van zeker weten. We hadden hier eerder een film gezien. Maar welke? Een hele zwerm kraaien streek neer. Ze bewogen zich niet, ze krijsten niet, slechts af en toe fladderde er een veertje.
‘We hebben hier een film gezien,’ opperde ik, ‘en hij had iets te maken met de natuur.’
‘En zat er geen koning in?’ vroeg manlief opeens.
‘Een koning???’
We kwamen er niet uit, haalden onze schouders op, besloten de hele kwestie te vergeten en ons te concentreren op de film van die avond: -Three Billboards in Ebbing, Missouri-.
Toen we nagenietend van de prachtige film naar buiten liepen, hoorde ik, volkomen out of the blue, de kraaienkoningin -Lady Chatterley’s Lover- bauwen. Onwillekeurig bauwde ik haar na. Even was het stil naast me.
‘Ja, natuurlijk,’ juichte mijn echtgenoot, ‘Die film was het! En hij ging niet over een koning, maar over een landheer.’ Hij lachte besmuikt. ‘En aan natuurbeelden natuurlijk geen gebrek.’
Ik knikte, totaal overdonderd door het feit dat er een luikje in mijn hoofd was geopend waarvan ik niet wist dat ik het had.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *